hovawartjes van de huppelhoeve
hovawart = hofwachter : een ouderwetse erfwaakhond
gepost 31/3/2013 :
Relaxje ( = Jochei van de Huppelhoeve) mag bij haar volgende loopsheid ‘een feestje bouwen’ met een hele knappe en leuke hovawartvent.
De loopsheid wordt ergens in de zomer (2013) verwacht maar ja, wat, waar en wanneer heeft alleen Relax zelf in de hand natuurlijk – alleen met wie beslis ik wel zelf.
Veel meer info hierover zal je tzt. vinden op mijn website op de pagina ‘pups-nieuw nest‘.
Die hebben we hier ook! Het gebeurt niet vaak dat ik met mijn bende ‘naar buiten kom’ (= lees : deelneem aan een show) maar ze passeren in hun leven allemaal wel een paar keer voorbij een keurmeester – ik kan er immers zelf wel van overtuigd zijn dat het ‘prachtwartjes’ zijn, zoiets moet voor de goede orde wel door een buitenstaander-met-kennis-van-zaken bevestigd worden natuurlijk.
Zondag 15/7/12 togen Relax en haar broer Juul naar de Lokerse Winner. Voor Relax was het een verplicht nummertje gezien we door St. Hubertus verplicht worden om ze minstens één keer door een belgische keurmeester te laten keuren wil je ze inzetten voor de fok. Van protectionisme en zakkenvullerij gesproken overigens want wie kan er nu correcter een hovawart beoordelen : een allroundkeurmeester in België die misschien 10 hovawarten per jaar ziet of een specialist-keurmeester (bv. in het buitenland) die de hovawart kent van binnen en van buiten?
Maar goed, daar ga ik hier maar niet over doorzeuren (ik kan er wel rustig een volledig blogverhaal aan wijden hoor 👿 ).
Broertje Juul was daar omdat ik hem zó’n geslaagde reu vind (qua uiterlijk maar vooral ook qua karakter – wat een héérlijk en zelfzeker beest) dat ik de baasjes het mes op de keel heb gezet om hem even uit te brengen *grijnssss*. Hen nu nog even verder warm maken voor een heuponderzoek en dan kan hij wat mij betreft een ‘privé-pagina’ krijgen op mijn site om hem voor te stellen als dekreu.
Broer en zus deden het meer dan prima : allebei 1U (= uitmuntend) + CAC. Voor een eerste show waarbij er toch veel drukte was, keurmeesters die aan je friemelen en waar je je voor de rest vooral erg verveelt gedroegen ze zich allebei opperbest en vonden het oh wonder zelfs wel leuk.
Dat vroeg dus nog om een vervolgje, gezien a/ je in België nooit een keurrapport krijgt en je dus maar moet raden wat de keurmeester wel of niet goed vond aan je hond (Relax’ gangwerk kon hem duidelijk erg bekoren, dat zei hij wel) en b/ de vacht van Relax meer weg had van wat bros stro dan van een mooi hovawartvachtje (ze was natuurlijk nét helemaal uitgeruid) en ze dus zeker niet in volle glorie te zien was.
Daarom togen we op 7/9/12 naar de Hovawart-kampioenschapsclubmatch in Tilburg waar twee duitse specialist-keurders eens een oogje (en meer) zouden werpen op ruim zestig aanwezige hovawartjes. Daar is dan tenminste concurrentie dus als je daar iets behaalt is het een stuk waardevoller.
Mochten mee : Attackje (B’Attack van de Huppelhoeve) en Relax (Jochei van de Huppelhoeve) – Attack als veteraantje en Relax als jonge ‘openklasster’.
Resultaat : Attack werd beste veteranenteefje (1U) en Relax werd tweede bij de teefjes open klas (2U), yesyesss 😀 ! Beide met een prachtig keurrapport en voor mij bijna nog belangrijker : beide vonden zo’n show buiten met goed weer en veel aandacht een uitermate goed idee 😆 . Relax had van haar debuut in Lokeren duidelijk onthouden dat het alleen maar ‘leukleukleuk’ was en stond de hele tijd in opperste concentratie naar snoepjes te staren 😛 en Attackje was zelfs zo enthousiast en ingenomen met zichzelf dat ze liep te jumpen in de ring en oa. de opmerking ‘nog zeer temperamentvol’ op haar rapport kreeg 
.
Zo, de dames (en heer) hebben zich weer eens voor een poosje bewezen, iedereen weer tevreden 😀 .
De dames :
Krap 2,5 jaar jonge Relaxje :
en 10,5 jaar oude veteranen-Attackje :
Dat weet Relaxje nu ook.
Eergisteren zag ik haar door het raam druk bezig in de tuin om iets te begraven : *schuifschuifschuif* met de neus een bergje rulle aarde er overheen, wat aandrukken, even snuffelen : nee, nog niet veilig genoeg begraven dus weer hetzelfde scenario overnieuw enz. enz.
Dat kon natuurlijk niet onopgemerkt blijven dus al snel stonden Attack en Vonkje op een metertje afstand heel nieuwsgierig toe te kijken, klaar om zich meteen op de buit te storten van zodra Relax het lef zou hebben om die achter te laten.
Maar die was natuurlijk ook niet van gisteren dus bewaakte ze haar begraven schat angstvallig, ondertussen loerend naar Attack en Vonk op een manier die zware zorgen verraadde – ik moest duidelijk ter hulp komen.
Ik hoefde maar de deur uit te stappen en te vragen ‘of ik het weg moest leggen’ en ze kwam meteen aangesneld met een versleten speeltje in de bek, overduidelijk opgelucht dat ik de zware taak van haar wilde overnemen en het speeltje in haar plaats buiten het bereik van de loerende snoodaards wilde houden – waar hebben we dat hondse vertrouwen toch aan verdiend?
…..een kikker die als ik hem (haar) kus een keer in een mens zal
veranderen 
.
Daarin doet ze me aan haar overgrootmoeder Spookje denken, die was ook zo slim dat het soms niet meer normaal te noemen was wat ze verstond en dat gevoel krijg ik ook steeds vaker met Relax.
Moet je dan vooraf weten dat Relax geen kwispelaarster is. Natuurlijk kwispelt ze wel eens maar niet dat haar kont inclusief staart meteen heen en weer vliegt als je er iets tegen zegt, absoluut niet.
Laat ik de bende gisterenavond binnen, staat ze me aan te kijken met zo’n franke smoel :
‘ik weet dat je een snoepje in je hand hebt, (ik moet voor ze naar binnen gaan altijd Vonkje nog even laten plassen en neem dan een beloning voor haar mee) kom, zeg maar welk kunstje ik voor je moet doen om dat te pakken te krijgen 
‘ .
‘Nee, Relax, vanavond is er niks, ga weg’.
Ze blijft me ongelovig aanstaren – ‘hoe kan dat nu, als ik ’s avonds een oefeningetje doe dan krijg ik toch een snoepje??’
Weer zeg ik zeer overtuigd dat er NIETS is voor haar maar ze wijkt geen millimeter, kijkt nog altijd even arrogant en ‘mooft’ geen millimeter.
Omdat ze daar maar zo hautain blijft staan kijken zeg ik vervolgens (zoals ik wel vaker prietpraat uitkraam tegen de honden…) ‘ja, als je nu tenminste nog eens zou kwispelen!’ en WAT doet ze à la seconde 
: ze trekt het vriendelijkst denkbare gezichtje en kwispelt haar staart haast ‘uit de kom’…………!!!?
Tja, dan breekt toch echt je klomp hoor, ik snap er niks van 
.
Dat beest is gek 
.
Ze is vanochtend opgestaan, heeft gegeten en hup, daarna het bos in en volop spelen met Vonkje : rennen, vliegen, vechten aan één stuk door tot ik na mijn ontbijt de paardenstallen ging doen – dan was het even een half uurtje pauze om wat paardensnackjes te scoren.
Daarna heb ik Vonkje even apart gedaan (Crunch wil NIET (met dubbele hoofdletters maar die hebben ze hier niet) met haar spelen en stopt dan ook metéén het spel met Relax als Vonk er haar toeter tussen steekt) en kon ‘Lax met Crunch aan de slag : ruim anderhalf uur gerend, gevlogen, gevochten enz.
Dan Vonkje er weer bij : weer spelen met Vonk, nu iets rustiger.
Dan ik na de lunch naar buiten : spelen met mij.
En sinds die tijd is ze alweer aan één stuk door aan het vliegen, rennen, hollen, vechten, springen met Vonk 
. Het is nu halfdrie en ze heeft zowat een half uur niet gespeeld .
En toch denkt iedereen dat ze het rustigste hondje uit de duuzend is want van zodra ze in niet-speel-situaties komt is ze meer dan de relaxigheid zelve.
Heb ik er alweer eentje met een gespleten persoonlijkheid 
.
Als pupje vond ik water maar niks, het was veuls te nat, huhhh 
!
Baasje bezwoer me dat ik volgende zomer (nu dus, oké, paar maandjes terug) zou zwemmen, nou, daar heb ik eens heel hartelijk om gelachen 
.
Dus baasje aan de slag, met snoepjes, zag ik wel zitten hoor 
‘ik sta toch al diep genoegggg 
?’
‘kom nououou, geef oppp!!’
Speeltjes in een vijver, nja, het was dat ze zo aandrong want van mij hoefde het niet hoor
Daarna begon ze zo’n stomme vissersaktie, was echt stom hoor want ik kon niet meer bij de snoepjes 
maar soms wel 
Maar dan dit voorjaar – baasje ging vals spelen, ze nam me zomaar aan het lijntje mee het water in 
.
Maar ik kwam er snel achter dat dit toch ook zo zijn voordelen opleverde 
Aan mijn zwemtechniek moest wel nog wel wat geschaafd worden maar bommetjes lukten al aardig 
Maar dan nu 
….
Ik beken, baasje had helemaal gelijk (natuurlijk 
), ik zwem inderdaad, goed én graag – kijk maar, ik zwem halve oceanen over
en draaiiiiiien!!!
speeltje keurig in mijn bek geklemd, dat moet je niet verliezen natuurlijk
Ben ik goed in beeld, baasjuhh 
?
Attack heeft speeltjes, veel speeltjes, héél veel speeltjes zelfs. Die zijn natuurlijk niet alleen van haarzelf maar gezien ze hier ten huize is aangesteld (of eerder zichzelf heeft aangesteld) als professionele nieuwespeeltjesinwijdster heeft ze ze wel allemaal uitgebreid uitgeprobeerd en een stempeltje ‘goedgekeurd’ gegeven.
Zo speelt ze met rubber trektuigen, kwasten, rubberballetjes, tennisballetjes, kongs, wubba kongs, latex kippen, piepspeeltjes, niet-piepspeeltjes, ringen, stokken, juterolletjes en zo kan ik nog wel een uurtje doorgaan – kortom : ze speelt met alles.
Maar.
Je heet wel Attack dus je maakt het natuurlijk het liefste niet nodeloos simpel : er zit wel een zekere structuur in wanneer je met wat speelt – Ordung muss sein 
. Dat baasjes daar niks van begrijpen is hun probleem, met een beetje volhouden raken ze wel getraind.
Wat is haar te volgen strategie :
– ’s ochtends in de paardenpaddock mag er met alles gespeeld worden : wubba- of andere kongs, rubber trekdinges, stokken, balletjes – you name it en ze speelt er wel mee.
– ’s middags in de paardenwei doet ze ook nog niet té moeilijk maar dan is er wel een uit-ge-spro-ken voorkeur voor het kleine rubber middagseweideballetje. Als baasje echt aandringt komt iets anders eventueel wel in aanmerking maar ze moet daarin niet overdrijven, je bent tenslotte in de wei en daarbij hóórt dat kleine weideballetje. Baasje moet daarbij ook niet proberen om met een ander klein rubberballetje aan te komen – oké, ik geef het toe dat ik mijn balletje geregeld wel eens zoek maak maar is het dan zoveel gevraagd om dat even te helpen
zoeken 🙄 ?
– maar dan ’s avonds……
’s Avonds gaan we de paarden voeren en daarna wordt er – alweer – gespeeld en krijgt elk zijn speeltje. En dan luistert het echt heel nauw want ’s avonds wordt het aanvaarde arsenaal zeer sterk ingeperkt : een tennisballetje of andere speeltjes uit tennisbalmateriaal – een latex kip (‘rubberkiek’) en het kleine rubberballetje – en dat is het.
Met géén van alle andere duizend speeltjes moet je dan aankomen : meer dan je met een stomverbaasde blik aan staan staren over wat je haar nú naar de kop slingert komt ze niet – eventueel pakt ze het nog even op maar als ze dan toch echt overtuigd is dat het ‘een totaal verkeerd speeltje’ is laat ze het acuut liggen en komt nog net niet met de voorpoten in de zij voor je staan om een ‘echt avondspeeltje’ op te eisen 
.
Wat een maf beest 
……
Met Vonkje heb ik nu hetzelfde als wat ik met eigen puppen altijd heb, maar dan omgekeerd : hoe meer info je over je puppen krijgt hoe leuker maar dit keer ben ik dus degene met de pup en is het de Budapestse fokster Saci die nagelbijtend op nieuws zit te wachten 😀 .
Daar moest ik dus nodig wat aan doen – in de foto’s zwom ze al zowat maar een Vonkende Vonkjescompilatie had ze nog niet gekregen, bij deze zet Vonkje dus haar beste pootje voor :
En terwijl ik toch zo’n steengoede ‘cineaste’ ter plaatse had mocht Relaxje ook nog een keer uit de kast :
….genaamd Relax 😀 .
Eergisteren stond ik een poosje met een vriend te praten op mijn (lange) oprit, de hondjes scharrelden wat om me heen. Eéntje ging het wat verder zoeken : Relaxje, die heeft een vogelmanie : niks is leuker dan vogeltjes spotten (nee, dat doet ze niet met een verrekijker) en die zitten er bij bosjes in onze bosjes dus ze had het er maar druk mee .
Plots zie ik haar in de verte aankomen met iets groots in haar bek – lijkt wel een dooie eend of zo ❓ ? Halverwege de oprit laat ze ‘het’ weer wat besluitloos vallen maar op mijn ‘breng!’ komt de niet-bestaande jachthond in haar boven, pakt ze het ‘ding’ weer mooi vol in de bek en komt het netjes apporteren : een fazantenhen 😮 ! Nog warm en wel maar verder intact (aan de buitenkant tenminste).
Vriend had dus geluk want ik lust geen wild en hij wel : dat wordt voor hem dus binnenkort vers-uitgezette fazant aan de dis. Want spreekt voor zich dat het hier niet om een echt wild exemplaar ging maar om schandelijk door ‘jagers’ (my ass) uitgezette arme drommels die niet weten waar ze eten kunnen vinden en zo dus op de verkeerde plek terechtkomen 🙁 .
Had Relax dus zelfs een goede daad gedaan : een sukkelaar uit haar lijden verlost – hopelijk wordt mijn blog niet gelezen door jagers 😛 .
Ze is er niet meer, mijn Dropje – mijn immer enthousiaste, lieve, superbetrouwbare en mooie meisje 😥 😥 😥 …….
Wat een rijkdom, het hebben van veel honden maar wat een verdriet dat het dan toch zo vaak in een mensenleven fout moet gaan. Je wéét dat het niet eindeloos duurt, je wéét dat ze ouder worden en toch overvalt het je telkens met een hevigheid die….alleen mensen die hetzelfde hebben meegemaakt kunnen begrijpen.
Het was een heel verdrietig want geen mooi einde : Dropje had een vervelende ouderdomskwaal, larynxparalyse, waarbij de stembanden als gordijntjes voor de ingang van de luchtpijp blijven hangen waardoor ze veel te vaak en veel te snel buiten adem raakte. Theoretisch wel operabel maar met veel risico’s en mogelijk ongemak, iets wat je juíst een oude hond wil besparen.
Vanaf vorige zomer was het langzamerhand misgegaan : bij de minste opwinding kreeg ze te weinig lucht – thuis op het erf lukte het meeste nog wel maar mee op wandel kon niet meer, de opwinding daarrond maakte dat haar stembanden acuut in staking gingen en op die manier was het in het najaar ook al eens bijna fout gegaan.
Vanaf januari moest ze ook aan de medicatie maar dat gaf gelukkig ook beterschap : meerennen en gek doen op het erf lukte weer beter en tot haar laatste week sprong ze met oogjes die van enthousiasme haast uit hun kassen plopten *pokkkk* op een bijtmouwtje, ‘yes, yessssss, vrouwtje, leukkkkkk spelletje 
!!!!’
Maar op superwarme dinsdag 28/6 was het dus plots helemaal mis, van de ene op de andere minuut. Zo was er nog niks aan de hand, zo kreeg ze zware ademhalingsproblemen. De film van de details blijf ik voor mijn ogen zien, ze was in paniek en terecht want ze was bezig te stikken 😥 .
Het enige wat ik nog voor haar kon doen was haar zo snel mogelijk tot rust brengen met een verdovingsmiddel en haar daarna meteen laten inslapen – zo zijn de allerergste minuten haar tenminste bespaard gebleven (even voor lezers die me niet kennen : ik ben dierenarts en had dus uiteraard deze middelen al lang voor haar klaarstaan).
13 Jaar lief en leed maar vooral ‘lief’ met elkaar gedeeld, twee prachtige dochters (Attack en Sette) en twee kleindochters (Crunch en Relax) nagelaten (en natuurlijk de bijbehorende broertjes en zusjes bij andere baasjes), vele keren haar beste pootje voorgezet op clubmatches mét het allerbeste resultaat en nooit een vlieg kwaad gedaan : dat was mijn Dropje, zo zal ik me haar altijd herinneren en zo zal ik haar missen, zo ontzettend, ontzettend hard 😥 .
