Dat zijn de pupjes nu bijna allemaal. Heel leuk voor de nieuwe baasjes, beetje triest voor mij, het blijft altijd weer een heel moeilijk moment als ze
vertrekken 🙁 . Aan de ene kant een beetje blij dat ik weer wat adem kan halen na de drukte en ook blij dat ik met en van mijn eigen pupje kan gaan genieten maar aan de andere kant mis ik de persoontjes die de pupjes zijn heel erg, een beetje zoals je een volwassen hond die sterft zou missen.
Maar goed, de pupjes hebben allemaal leuke baasjes – we zetten ze hier dus voor het laatst nog een keer op een rijtje (op de foto’s zijn ze wel pas 7 weken)
- annemieke, mijn lief onopvallend meisje, maar je was zó aanhankelijk dat je er weer wel door opviel
- rozemieke, het pupje met het meest engelachtige gezichtje ooit en eigenlijk was dit ook wel een stukje je karaktertje
- klein sprotje, al vanaf de eerste week had je je een bijzonder plekje in mijn hart veroverd en dat is zo gebleven
- relaxje, wij zijn nog lang niet van elkaar af, hopelijk mag je hier nog minstens 15 jaar de huppelhoeve onveilig (of juist veilig?) maken
- tuttifruutje, heerlijk deugnietje, aanhankelijk maar toch eigengereid, een echt hovawartje dus
- ulsanieneke, perfect meisje, je had alles net in de juiste mate : aanhankelijkheid, zelfvertrouwen en vrolijkheid : een heerlijk puppenmeisje
- betadieneke, jij had je naam soms begrepen als ‘bijt dat, ieneke!’ maar het was pure vrolijke baldadigheid – je was heel erg geïnteresseerd in ‘de wereld’ maar kwam ook oh zo graag een knuffel halen (maar dan miste ik telkens wel een pluk haar….)
- zwart manneke, heerlijk zacht ventje en dan bedoel ik niet alleen je fluffy vachtje maar vooral ook je hele vriendelijke karaktertje
- en last but not least : kurkje, degene die ons zware kopzorgen bezorgde bij de geboorte maar verder eigenlijk een heel relax en zelfbewust kereltje was
Het ga jullie goed, piepertjes, ik hoop jullie allemaal nog te zien en vooral ook nog vaak iets van jullie te lezen 
……….
!!’ .
) maar wel op de relaxe manier waarmee ze tegen de dingen aankijkt. Kan me niet herinneren dat ik haar ooit heb horen piepen, ‘piepen dat is voor watjes’ denkt ze. Krijsen dat ze uit de ren wil, jaaaa, dat kan ze weer wel natuurlijk want buiten valt véél meer te beleven dan binnen!
: ‘pupjes, pupjesssssssss, kommmmmm, bij tante Crunchje 😀 !’
!
.
!!!!’ Vooral ’s nachts iétsje minder natuurlijk 
.
.
