hovawartjes van de huppelhoeve
hovawart = hofwachter : een ouderwetse erfwaakhond
Dat grauwe slaat natuurlijk alleen maar op het weer, want wij hebben hier toch wel lol gehad 🙂 :
Kwiebus moest er nog even snel van profiteren voor Sette’s winkel dicht gaat – vlugvlug nog proberen zijn duit in het zakje te doen (een beetje moeilijk natuurlijk als je een zakje hebt zonder duitjes 😆 ) :
Maar dan wil Attackje wel iets interessanters :
allemaal onder het alziend oog van moeder-overste Dropje
jamaar moeder, ze pakt mijn bal 👿
Lig ik hier kletsnat in mijn mand, zeg je dat je mij gaat afdrogen maar laat je mij dan plots liggen omdat de telefoon gaat?! Zo lig ik hier nu al een kwartier en wie kijkt er naar mij? Niemand 👿 !
En ik zou moeten voor pupjes zorgen?
Dan zal je me toch ietsje beter in de watte moeten leggen hoor 
.
….tenminste, dat hopen we dan maar 😀 .
Vier dagen, 2 lange autoritten, een sightseeing van het ronduit prachtige Praag en 1 volledige en 3 halve dekkingen later zijn we terug uit Tsjechië!
Woensdagochtend togen we op stap en ondanks de vreselijkste weersvoorspellingen (ijzel, sneeuw) geen drupje neerslag gezien, geen ijsplekje en geen metertje file 
.
Ginds om 17.30u aangekomen en diezelfde avond nog Sette aan haar lief voorgesteld : nououou, zij zag hem meteen zitten – hij moest van bovenin de tuin via een hek en daarna een trap naar een sneeuwvrij binnenkoertje worden gelaten maar madame stond hem al bovenaan de trap op te wachten : ‘ pak mij 
!!!! ‘
Alleen dat laatste viel aanvankelijk een beetje tegen. Hij had wel interesse, maar nou niet meteen zodanig dat hij er kapot van was. Sette stond als een huis maar hij kwam in eerste instantie niet veel verder dan wat gehups, nog niet op een manier die overliep van enthousiasme. Pas toen zijn vrouwtje zijn kont wat ondersteunde prikte hij raak en hebben ze zo’n 5 à 10 minuutjes gehangen, goede start van de Tsjechiëdriedaagse dus 
.
Wat volgde op donderdag en vrijdagochtend verliep iets moeizamer :
’s anderendaags was zijn interesse eerder gekrompen dan gegroeid (en zijn ter zake doende benodigdheden evenzo 😛 ) – zijn baasjes stonden er helemaal verbaasd en beteuterd bij te kijken want dit waren ze helemaal niet van hem gewend.
Met wat (letterlijke) ondersteuning is het die dag tot een vermoedelijke dekking gekomen – geen idee of er toen daadwerkelijk Tsjechjes naar binnen zijn gezwommen. Hij deed vreselijk zijn best, Sette piepte en hij hing daarna even zo 
op Sette’s rug, maar toen hij er dan van afkwam zat hij niet vast én was zijn zaakje alweer netjes opgeborgen.
Ook ’s anderendaags was het van hetzelfde laken een pak : Sette sloofde zich ondoenlijk uit, heeft zowat de olympische gouden medaille gewonnen voor ‘om het beste staan en je kont onder een reuenneus duwen’, Ulsan was ook weer geïnteresseerd maar alweer op een wat luie manier – heel Sette’s striptease maakte niet echt veel in hem los 😛 .
Na hen eerst een uurtje te hebben laten aanmodderen wilden we vlak voor ik zou vertrekken nog even proberen te helpen met hetzelfde resultaat als de dag ervoor : hij wipte even goed door, hing alweer even zo 
op haar rug, stapte af en that was it. Sette gilde daarna wel zowat heel Praag bij elkaar, de brandweer rukte bijna uit 
. Dat is zo haar manier om te zeggen dat ze het heel erg leuk vond, de slet 
.
Maar goed, madame is dus minstens één keer goed gedekt en als de timing correct was zijn zich hopelijk nu as we speak kleine Tsjechjes aan
het vormen 😀 .
Natuurlijk kan toekomstige paps hier in dit verhaal niet ontbreken – zijn volledige naam is overigens Ulsan Gasko Prim :
Ofte : ze heeft haar eisprong . Progesteron vanmorgen 4,10 – om deze tijd kan dat al 5 of meer zijn dus : de toekomstige pupjes beginnen zich stilaan uit haar eierstokken te wurmen 😀 .
Bij honden gaat het dan zo dat die eitjes eerst nog een paar daagjes moeten rijpen – een beetje het camembertkaas idee – en dan pas zijn ze klaar voor bezoek 🙂 .
Morgen kunnen we dus nog niks gaan zoeken bij de reu maar woensdag gaan we echt op pad – god geeft dat de wegen dan (zoals wel werd voorspeld) geen ijspiste zijn 😮 .
We staan dus gepakt en gezakt, hebben morgen nog een dagje respijt en krijgen dan 3 drukke en vermoeiende dagen – het vermoeiende is voor mij en het drukke voor Sette 😈 .
Of tenminste : toch haar hormoontjes. Af en toe moet er al eens geflirt worden met Kwiebus (die ocharme balletjesloos is en pas interesse krijgt als madame op haar topdagen is), staart draait al een beetje weg als iemand van de honden interesse betoont in haar derrière en haar eerste hormonencheck gaf aan dat haar progesteron stilletjes bergop gaat : ze zat gisteren op 1,47 en morgen mag ze (of liever : moet ze 😈 ) weer een prikje in haar poot om haar vorderingen terzake te checken.
Ik gok dat ze morgen ergens rond de 5 hangt en dat zou dan inhouden dat we woensdag vertrekken………en joepie, wat zijn de weerberichten dan goed 😡 : ik kan blijkbaar kiezen tussen sneeuw of zware ijzel dus ik heb
er moed op hoor 😕 …..
Met een hele slechte timing (ik vertrek over enkele dagen met Sette
naar haar buitenlandse lover) heeft Dropje bedacht om net nu nog even ziek te worden 🙁 . Eerst leek het op een gewoon maagdarmprobleempje : ’s ochtends wat gal spuwen, af en toe geen eetlust – niks nog om me zorgen om te maken.
Maar daar kwam toen erge buikpijn bij en dat is niet meer leuk natuurlijk. Hoe erg die buikpijn dan echt is kan je niet vragen maar Dropje zelf vond het duidelijk erg genoeg : ze liep er maar bij als een dood vogeltje dus snel iets gegeven tegen de krampen en binnen de kortste keren was ze weer boven jan en had ze weer honger, gelukkig.
Maar ’s anderendaags was het nog erger en heb ik toch even haar bloed laten checken en buik laten voelen : buik voelde duidelijk pijnlijk, ergens vooraan en bloed was zo goed als OK, niks in ieder geval dat op zware problemen (lees : tumoren 🙁 ) wijst maar toch zijn we er niet gerust in, noch ikzelf, noch de praktijkdierenarts.
We zijn nu ondertussen vanaf het begin van de problemen ongeveer een week verder en de toestand blijft hetzelfde : met krampstillers voelt ze zich helemaal toppie en ’s anderendaagsmorgens begint het gewoon opnieuw….
Dit kan niet zo verder natuurlijk maar het enige reële alternatief is een laparatomie (buik openmaken om binnenin alles te checken) en daar vind ik haar dan toch weer nog te goed voor, het blijft toch een serieuze ingreep.
Zucht, zucht, veel hondjes hebben is prachtig maar het brengt ook in verhouding zorgen en verdriet met zich mee natuurlijk 😐 .
…en haar naam is : Sette .
Ze moet zelfs regelmatig mijn blog bijlezen want blijkbaar is mijn laatste berichtje over haar uitblijvende loopsheid haar niet ontgaan en voelde ze zich toch op de één of andere manier aangesproken : feit blijft : Sette
is LOOPS !!!
Yesyessss, vanaf nu wordt het dus spannend! Dagen tellen, nerveus zijn, gedrag bekijken, progesteron testen, reu-baasjes verwittigen, nerveus zijn, agenda checken en dubbelchecken, nerveus zijn, to-do-lijstje tig keer overlopen, ook nog een beetje werken tussendoor, oppasvriendin alvast verwittigen, nerveus zijn……….
Komt allemaal goed hoor, maar het worden even spannende dagen hier 😀 . De vervolgverhaaltjes over Sette’s loopsheid, ‘verloofde’, dekking en hopelijk nestje vind je vanaf nu onder de categorie pups .
Wat een dom ding is ze soms toch ook 
.
Gaan we net de paarden voeren en één van de ritueeltjes is dan dat ik twee speeltjes meeneem voor als we terugkomen : ééntje voor Attack en ééntje voor Sette en Crunch waar ze dan samen kunnen aan trekken en sleuren.
Daar heeft Crunch dan nog een sub-ritueeltje aan gebreid : als (op de heenweg) het hele spul al voor me uit loopt de oprit op komt zij terug aangestoven en komt dan al één van die speeltjes opeisen : daar moet ze dan even snel (en dat gaat súpersnel!) een oefeningetje voor doen en dan gooi ik dat speeltje ver achteruit weg – het liefste wil ze dan dat van Attack want dat is juist haar grootste lol : dat ze dan terug aan kan komen stuiven voorbij Attack om er dan triomfantelijk mee op de hooistapel te verdwijnen 
.
Daarnet ging het dus net zo en ik wilde haar als oefeningetje even in zitvoor laten komen, maar het moest iets moeilijker dan normaal : ik stond met mijn rug in haar richting toen ik het vroeg.
Gaat dat stom beest toch wel achter mijn rug met haar neus in mijn kont zitten prikken zeker 
?!
Nooit is een hond haar kont zo interessant gevonden als de laatste dagen die van Sette : ze moet namelijk loops worden en weigert dat voorlopig 🙂 . Haar motortje loopt duidelijk wel al warm : er wordt gemarkeerd bij het leven en de andere honden zitten regelmatig met hun neus in haar derrière om de evolutie van één en ander te checken maar madame ziet geen reden tot haast en loopt hier nog onbezorgd fluitend rond 
. Dat ik hier vanalles moet regelen tegen dat ‘le moment suprême’ daar is zal haar worst wezen, maar mij niet 
. En dat geregel is niet niks want haar lief woont zo maar eventjes 900 km verderop, dus daar fiets je niet zomaar eventjes heen…
Tja, of ik me er nu zenuwachtig rond maak of niet dat zal haar hormoontjes vast niet harder laten werken dus meer dan elke dag even checken of er nog geen leven in de brouwerij is kan ik niet. Ondertussen ken ik de weg naar haar lief zowat van buiten, heb ik alles geregeld om vrij te kunnen nemen op het werk, heb ik (bijna) alles rond de oppas van de thuisblijvers geregeld, winterbanden besteld, lijstjes aangelegd enz. enz. enz…..
Nee-eeh, ik ben er verder echt niet mee bezig hoor 😛 .
Attackje is zielig, heel, héél erg zielig : haar pootje doet namelijk pijn 😥 .
Je hebt seuten en erge seuten en dan…..heb je Attack . Niet dat er niks mis zou zijn met haar pootje, nee, dat is jammer genoeg wel zo – al een poosje zelfs. Alleen is er gelukkig zo’n 95% van de tijd niks aan de hand maar oh wee die andere 5%, dat zullen we geweten hebben : ‘piéppp, baasje, hèlppp, auwwwww, wat doet mijn pootje toch pijn 🙁 ‘ !
Met het meest trieste gezicht dat je je kan voorstellen komt ze dan op me af gehinkt, betreffende pootje in de lucht : ‘baasje moet naar pootje kijken 
‘.
Dus baasje kijkt dan naar pootje, voelt tussen de kussentjes (je weet maar nooit), kijkt naar de nageltjes, wrijft er even op en dan…..is het probleem meestal verdwenen .
Alleen vandaag niet, dat was dikke pech, daar had ze duidelijk niet op gerekend – baasje heeft immers toch wondervingers, waarom werkten die nu niet?
Wel jammer voor de rest van de roedel want als er bij Attack een ‘scheet verdraaid zit’ zullen zij het ook geweten hebben, Attack houdt er namelijk niet van om in stilte te lijden 👿 . Eerst moest Kwiebusje eraan geloven, daarna kreeg Crunch een veeg uit de pan – alleen het baasje blijft heilig onder alle omstandigheden. Die heb je immers nog nodig voor veel extra aandacht en veel extra knuffeltjes, zo’n zielig pootje moet toch iets opbrengen hè 😎 ?
Nee hoor, Attackje, dat zouden we echt niet durven 
.