Ik kan het niet anders omschrijven, zo voel ik het : Relax is gisteren zeer acuut zwaar ziek geworden – twee melkklieren zijn zwaar ontstoken, een acute, gevaarlijke mastitis dus. De ironie van het verhaal wil dat ik net die morgen terwijl zij dus thuis ziek werd aan mijn studenten de ziekte ‘blauwe uier’ bij schapen uitlegde (zware uierontsteking die dodelijk kan aflopen) en daarbij nog de link legde naar honden en vertelde dat zoiets bij hen ook kon enz..
Kom ik thuis, komt er een dood- en doodzieke Relax naar buiten : braken, diarree, heel veel pijn, 40.5° koorts en twee zwaar opgezette melkklieren op een paar uur tijd – ’s morgens was ze nog springlevend en at nog als twéé bootwerkers.
Het arme ding kan amper gaan van de pijn maar heeft gisteren toch nog verschillende keren haar puppen gezoogd – ik had de hoop dat die de aangetaste klieren nog hadden kunnen helpen legen (is het beste wat in zo’n omstandigheden kan) maar hoewel ze er, ondanks haar pijn, probleemloos mochten aan zuigen slonken de klieren niks. Ik heb ook nog een afkolfapparaat geprobeerd maar dat kreeg er ook niks uit.
Gisteren kon ze niets binnenhouden, geen water, geen pijnmedicatie, niks. Wel krijgt ze natuurlijk antibiotica via inspuiting, hopelijk doen die hun werk.

En de arme pupjes, die begrepen er natuurlijk niks van deze morgen : geen mama om de buikjes rond te zuigen – ze kunnen gelukkig al goed zelfstandig eten maar zo acuut gespeend worden blijft natuurlijk triest. Er is ook geen sprake meer van zuigen want zo bomvol als Relaxjes’ uier gisteren nog zat, zo leeg en werkeloos hangt hij er nu bij : alleen nog wat lege zakjes onder haar buik – arm, arm ding.

Ik ben Murphy meer dan zat, ik ben doodmoe en kan er niet meer om lachen.